29 - بسندى از صفوان جمال كه ميان امام صادق ع و عبد اللَّه بن حسن بن حسن گفتگوئى در گرفت تا جنجالى بر پا شد و مردم گرد آنها را گرفتند و آن شب از هم جدا شدند و من فردا صبح براى كارى بيرون شدم و بناگاه ديدم امام صادق ع بر در خانه عبد اللَّه بن حسن بن حسن است و ميفرمايد اى كنيزك بابى محمد بگو جعفر بر در خانه است : گويد : عبد اللَّه بيرون آمد و گفت : اى ابو عبد اللَّه چه‌ات بامدادان پيش آمده ؟ فرمود : من ديشب يك آيه از كتاب خدا را به ياد آوردم كه مرا بدلهره افكند گفت : آن چيست ؟ فرمود گفتار خدا عز و جل ( 21 - الرعد ) و آن كسانى كه صله كنند آنچه را خدا فرموده بايد صله شود و بترسند از پروردگارشان و بترسند از اينكه بد حساب پس بدهند ، عبد اللَّه گفت درست فرموديد به خدا اى ابا عبد اللَّه گويا من هرگز اين آيه را نخواندم ، 30 - و در كامل روايت كرده كه عبد اللَّه پسر جعفر بن ابى طالب دوستى را چنانچه شيوه او بود در انجمن خود نديد و نزد او آمد و گفت كجا غيبت كردى ؟ پاسخ داد با دوستى رفته بودم بيكى از گردشگاهاى مدينه به او فرمود : اگر تو را دوستى و همصحبتى با كسى بايست است بايد با كسى يار شوى كه از صحبت با او خوشنام گردى و اگر به او پناهنده شدى نگهت دارد و اگر به او نيازمند شدى به تو مالى دهد و اگر در زندگى تو كاستى ديد آن را جبران كند و اگر نيكى ديد از تو بشمار آورد و اگر به تو وعده‌اى داد محرومت نسازد و اگر پر بنزد او رفتى تو را ترك نكند و دور نسازد و اگر از او چيزى خواستى به تو بدهد و اگر خوددارى كردى نگفته به تو بخشش نمايد . يكى گفته زود بديدار دوستانت برو تا از بدى آنان در امان باشى . در كتب هند آمده كه : بخردمند كريم اعتماد كن و با خردمند بىكرم پيوست شو و از اخلاق بدش دورى كن و از خردش بهره‌گير و با كريم بىخرد پيوست شو و از كرمش سود ببر و بخرد خودت به او سود برسان و از لئيم احمق گريزان باش . و ديگرى گفته : با دوستت ستيزه مجو گر چه خاك در دهانت ريزد گفتند : مبادا از اراذل فرمانبرى كه او يار خود را بدردسرها پرتاب كند و چون دوست صميمى